Kendimden Dışarı, Hatırlama (IV)

IMG_9759 (1)

Evimin duvarını sarsan şey

Ölümün çağrısıdır.

Dökülür sıvaları önce

Düşen birer birer yere

Örülmüş tuğlalardır.

Koşarım çocukluğumun bahçesine

Kalırım çıplak ve teslim ve masum

Evimden dışarı

Ölüme tanık olmak

Mahallenin sokağında

Rüzgara yüzümü dönüp

Bir diğerinin yanında durmaktır.

Kimse kimsenin değil

Herkes bir başkasının olmazsa olmazıdır.

Evimden dışarı bu bahçede,

Yapabileceğim tek şey,

Yeniden ve yeniden

Ve yeniden insan olmaktır.